February 7, 2011

ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ

ತುಂಬ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೂತು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರೆಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಂತೋಷ, ಸಮಾಧಾನ. I never want to be alone! ನನಗೆ ಒಂಟಿತನವೆಂದರೆ ಭಯಂಕರ ಭಯ.ಅದಕ್ಕೆ ಒಂಟಿ ಅನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಜೊತೆ ನೀಡುವ ಗೆಳೆಯ ಈ ಬ್ಲಾಗ್. ಜಿಂದಗಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಹೊರಟಿದ್ದು, ಹಳಿಯಿಲ್ಲದ ರೈಲಿನಂತೆ ಈಗ ಎತ್ತೆತ್ತಲೋ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.. ಆದರೆ ಹೇಗೇ ಹೋಗಲಿ ಎಲ್ಲೇ ಹೋಗಲಿ ಗುರಿ ತಲುಪುವ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದೇ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನ. ತುಂಬ ದಿನವಾಯಿತು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹುಯ್ದಾಟ, ಏನೋ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ಒಂಥರದ ಅಸಹನೆ. ಯಾವ ಸುಳಿವೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ- ಅನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನ ಈ ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇನ್ನೂ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅಲ್ಲೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಏನೋ ಗೊಂದಲ! ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಇದರ ಸುಳಿವಿದೆಯೇ?

No comments:

Post a Comment