October 17, 2012

ತುಂಬ ದಿನಗಳ ನಂತರ

5.40, ಬೆಳಗಿನ ಮಬ್ಬು. ನಾನು ಖಾಯಂ ಆಗಿ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಆಗುವ ಜಾಗಕ್ಕಿಂತ 3-4 ಮೀಟರ್ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಸಣ್ಣನೆಯ ಜರ್ಕ್  ಹೊಡೆದು ನಿಂತಿತ್ತು ನನ್ನನ್ನ ಹೊತ್ತು ತಂದ ಅದೇ C9 ಬಸ್. ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತೋ ಕಾಣೆ, ಮಳೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ   ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತ್ತು . ಅಂತಹ ಆಹ್ಲಾದಕರ ವಾತಾವರಣವನ್ನ ಈ ಆರೇಳು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಿಸ್ಮಾಡಿಕೊಂಡೆನೋ !?

'ಶಾಲ್ಮಲಾ ನದಿ ಕಣಿವೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಪ್ರದೇಶ', ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿದ ಬೋರ್ಡ್ ಅದು. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ  ಅದ್ಯಾವ್ದೋ ನದಿ ಜೋಡಣೆ (ವರದಾ ಹಾಗೂ ಶಾಲ್ಮಲಾ ನದಿ ಇರಬಹುದು) ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗೆ ಸುಪ್ರಿಮ್ ಕೋರ್ಟ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮುದ್ರೆ       
 ಒತ್ತಿದ ಸುದ್ದಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಸದ್ದುಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಹಸ್ರಲಿಂಗ ಹಾಗು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಕೆಲವು ಕಿಲೋಮಿಟರುಗಳಷ್ಟು ಪ್ರದೇಶವನ್ನ 'ಸೇಫ್' ಅಂತ ಗುರುತಿಸದ್ದರೂ, ಅದರ ಪಕ್ಕಾ ವರದಿಗಳು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಊರನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ನೋವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪನ್ನ ಒಣಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಅದು! ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಲೆನಾಡನ್ನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಇಂಥ ಎಡವಟ್ಟು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗಳು ನುಂಗಿಹಾಕುತ್ತಿವೆ . ಇಂಥ ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಪ್ರದೆಶವನ್ನೆಲ್ಲ ಇದೇ ರೀತಿ ಮುಳುಗಿಸಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬರೀ ಈಜಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕಬೇಕಾದೀತು !

ಪೇಟೆ-ಪಟ್ಟಣಗಳೆಲ್ಲ ಅದ್ಯಾಕೋ ಭಾರೀ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆ-ಮಠ -ಜಮೀನು ಮಾರಿಯಾದರೂ ಸರಿ, ಬೆಂಗಳೂರು -ಮುಂಬೈ-ದುಬೈ ಅಂತ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ . ತಪ್ಪು ಯಾರದು? ನಂದಾ ?ಅಥವಾ ನನ್ನಂಥ-ನಿಮ್ಮಂಥ ಯಂಗ್ ಜನರೆಶನ್ನಿಂದಾ ? ಈ ವಿಷಯ ಚರ್ಚಿಸುವಂಥದ್ದು . Have a debate on this subject and you will still come out with winners on either side of it!

ತುಂಬಾ ಸರಳವಾದ ಬದುಕನ್ನ ಯಾಕೋ ಬರಬಾದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳೆಲ್ಲ ಯಾಕೋ ಬರಡಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ತಿನ್ನುವ ಅನ್ನದ ಬೆಲೆ ಕೂಡ ಪೆಟ್ರೋಲ್ನ ಬೆಲೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಪೈಪೋಟಿಗೆ ಬೀಳದಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು . "ಭಾರತ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ", ಕಣ್ಣು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು !


May 12, 2012

??......!!

   Can I have my life reconciled? ಈಥರದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಕಳೆದ ಆರೇಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಅವು ನನ್ನೊಳಗೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದು . ಈ ಬದುಕು ಏನೆಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ .ಜಿಂದಗಿ ಕೂಲಾಗಿರಲಿಕ್ಕೆ ನೀವೇನಾದರೂ ಕೂಲಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರೇಕು ಇಲ್ಲವೇ ಅಷ್ಟೇ ತಣ್ಣನೆಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬದುಕು ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆ. I was always hot !!


  ಯಾವುದಾದರೂ ಯಾರೂ ಪರಿಚಿತರಿಲ್ಲದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇದ್ದುಬಿಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.ನಾನು -ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ-ಪೇಂಟಿಂಗ್ -ಸಂಗೀತ-ನಳಪಾಕ, ಇವಿಷ್ಟೇ! ಒಂದರ್ಧ ವರ್ಷ ಹೀಗೆ..

 ಇಂಜಿನೀರಿಂಗ್ ಓದುವಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾ? ಇಂಜಿನೀರಿಂಗ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತಾ?ಪಿಯುನಲ್ಲಿ ಫೇಲ್ ಆದೇನಾ (ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಫೇಲ್ ಆಗುವುದೆಂದರೆ ಬರೀ ಅಂಕಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ!)? B.Sc.Agri ಯಾಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಮೆರಿಟ್ ಲಿಸ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ PCMB ಸಿಗಲಿಲ್ಲ (-ಕಾರಣ, ಅವತ್ತು ನಾನು ಮೆರಿಟ್ ಸೀಟಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಕಡೆ ಡೊನೆಶನ್ ಗಿರಾಕಿಗಳು ಅದಾಗಲೇ ಆ ಸೀಟುಗಳನ್ನ ಖರೀದಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು !) ? ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಕೋರ್ಸ್ ಕಡೆ ಹೊರಟುಬಿಡಬೇಕಿತ್ತಾ?ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಭವಿಷ್ಯವಿತ್ತಾ? ನಾನ್ಯಾಕೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟೊಂದು 'reserved'? ಯಾವುದಾದರೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿ ತೂರಿಕೊಂಡುಬಿಡಲಾ?....ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನ ಕಾಡಿದ್ದುಂಟು. ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ.

  ಒಂದು ಚಂದನೆಯ ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ವರ್ಷವಾಯಿತು.ಇನ್ನಾದರೂ ಸಮಯವನ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವುದರಬದಲು, let me make the best use of rest of my life. ಏನಾದರೂ ಉಚಿತ ಖಾಸಗೀ ಸಲಹೆಗಳಿವೆಯೇ?
                                                                                                     (vivekhegdes@gmail.com)
                                                                                           

April 25, 2012

My RoleModel

He is a born Engineer! ಹೌದು, ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಹೇಳಬೇಕಿದೆ. ತನ್ನ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮನೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತ ಅವನೆದುರಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದು ಬರೀ ಸವಾಲುಗಳೇ. 

ಆತನ ಲೆಕ್ಕ ತುಂಬ perfect . ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಆತ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯೇ. ಪದವಿ ಅಂತ ಒಂದು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಆತ ಈವತ್ತು ಯಾವ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನೋ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾನರಿಯೆ.  ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ನನಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವ ಸತ್ಯ ಅದೊಂದೇ, ಆತನಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಪದವಿಯನ್ನೂ ಓದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.ನಂಗೊತ್ತು, He was helpless! ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಆತ, ಯಾವ ಪದವಿ ಮಾಡಿದ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲು. Am I living his dream?! ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನ ಆತ ನಿಭಾಯಿಸುವ ರೀತಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ.ಅದೆಷ್ಟು ನಿಷ್ಠುರನೋ ಅಷ್ಟೇ ಆಪ್ತ ಕೂಡ. ಬಹುಷಃ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ನೊಗ ಹೊತ್ತಮೇಲಿಂದ ಆತ ಕಂಡಿದ್ದು ಬರೀ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೇ. ಆತನ ತಂದೆ ಅತ್ಯಂತ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮನುಷ್ಯ. ಅಜ್ಜನನ್ನ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ಕ್ಷಮಿಸಲಾರೆ.

ಅಪ್ಪ ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಜಾರಿಕೊಂಡವನಲ್ಲ.  ನನ್ನ ಶಾಲೆ ನನಗೆ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯಗಳನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ. ಅದು ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ವಯಸ್ಸು, ನನ್ನ ಟೀನೆಜಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಆತನ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳನ್ನ. ಅವುಗಳನ್ನ ಬಿಚ್ಚಿ ಓದಿದರೆ ಬರೀ ನೋವು, ಅವಮಾನಗಳೇ. ಅಪ್ಪನದು ಹೋರಾಟದ ಬದುಕು.  

ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆ ದೀಪ ನನಗಿನ್ನೂ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತಿದೆ.My Role model can not be anybody, but my Dad!

April 2, 2012

ನನ್ನೊಳಗೆ

ನುಷ್ಯ ಸೋಲುವುದೇ ಆವಾಗ. ಯಶಸ್ಸು ತಲೆಗೆ ಹತ್ತಿದಾಗ.ಅದನ್ನ ಯಾವತ್ತೂ  ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡವನೇ ಬುಧ್ಧಿವಂತ. ತಲೆಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಖತಂ.

ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ, ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಈ ಬ್ಲಾಗಿಂಗು , ಪೇಂಟಿಂಗ್, ಸಿಂಗಿಂಗು ಯಾವುದರಮೆಲೂ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಗುಂಗಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲ ಬತ್ತಿಹೋಗಿದೆ. ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆ ಬೇರೆ. ಯಾವುದೋ ಛತ್ರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಆಚೆ ಛತ್ರಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದಾಗ ಬರುವ ಸಣ್ಣ ಮಳೆಗಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ತವಕ. ಉತ್ಸಾಹ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಬಹುದೇನೋ ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಷ್ಟೇ!

ಜಿಂದಗಿ ಒಂಥರಾ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ.ಲಂಗು-ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ.ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಈವತ್ತು ಯಾವ ವಾರ, ಡೇಟ್ ಯಾವುದಪ್ಪ ಅಂತ ನನ್ನ ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನೋ, ಮೊಬೈಲನ್ನೋ ಇಲ್ಲ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ನನ್ನೊ ಕೇಳುವಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಉಧ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಧೂಳು.ಮನೆಯೊಳಗೂ,ಹೊರಗೂ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇನೋ ಅಂತ ಸಂಶಯ!
ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದು? ನನ್ನೋಳಗಾ? ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಾ?

March 12, 2012

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ...

ನಾಳೆಗಳಲ್ಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಸತ್ತು ಹೋದಂತಿದೆ. ಇಂದಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ, ಅಲ್ಲ- ಈ ಕ್ಷಣವಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ."Tomorrow  never  dies" ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನು ನಂಬಲಾರೆ. ಜಗತ್ತಿಗದು ಸತ್ಯವಿರಬಹುದು!!

 ಮನೆಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಇದನ್ನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಯಾಕೋ ಕಣ್ಣು ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಭಯಾನಕ ವೀಕೆಂಡ್.ಅಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ನ ಮೀಟಿಂಗ್ ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಶುಕ್ರವಾರ ಅದೊಂದು ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯನ್ನ ಕೇಳಲಾರದೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೆರಡು ದಿನ ಅದೇನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆನೋ ಒಂದೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಎಂಥದೋ ಅಸಹನೆ, ನೋವು, ಚಡಪಡಿಕೆ. ರಾತ್ರಿ ಮೂರಾದರೂ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಭಯಂಕರ ಕನಸುಗಳು. ಅಂಥಹ ಯಾತನೆ ಯಾವತ್ತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದ್ಯಾವತ್ತೂ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು!! ತುಂಬ ಬರೆಯಲಾರೆ, ಕಣ್ಣುಗುಡ್ಡೆಗಳು ಆಚೆ ಬಂದಾವು... :(
 ಮೂವತ್ತು ಯಾವತ್ತೂ ಆಪತ್ತು!!

ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದ ಮಹೆಂದ್ರಣ್ಣನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ...