October 9, 2015

'ಬರ'ವಣಿಗೆ


ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳು ಗಂಟೆಗೆಲ್ಲಾ ಆಫೀಸ್, ಸಂಜೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮತ್ತದೇ ಏಳು ಗಂಟೆ.  ವಾರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಕು ಸಾಕು ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಆಟ,ತಿರುಗಾಟ,ಕೆಲಸ,ಟಿವಿ! ಅದ್ಯಾವಾಗ SunDay ಹೋಗಿ SunNight ಆಗುತ್ತೋ ಗೊತ್ತೇ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಬರಗಾಲ.  ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕಾಲಿಗೆ ಚಕ್ರ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಕಾಲಚಕ್ರದ ಜೊತೆ ತಿರುಗಾಟ, ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಾಲೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ಕೂತು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಕುಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ. ಮೆಂಟಲ್ ಜಾಮ್! ನನ್ನ 'Kindle' ಪುಸ್ತಕ ಮಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಿಂಡಲ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವ ಕೇಜಿ ಕೇಜಿ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ಮೊನ್ನೆ ಎಲ್ಲೋ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ನಲ್ಲಿ ಇಣುಕಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಬಿ.ವಿ.ಅನಂತರಾಮ್ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಸಿಕ್ಕು ಅವುಗಳನ್ನ 'Kindle'ಗೆ ತುರುಕಿದ್ದಾಗಿದೆ. 'ಜಿಂಕೆ'ಯ ಜೊತೆ ಓಡುವ-ಓದುವ  ಮಜವೇ ಬೆರೆ.

ಜಗತ್ತೆಲ್ಲ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಕಯ್ಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಗ್ಯಾಜೆಟ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಇಮ್ಮೊಬೈಲ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸೋಶಿಯಲ್ ಮೀಡಿಯಾ ಅವರಿಗೆ ವಿದ್ಯೆ, ವಿನಯವೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾ ಕಲಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಸ್ವಾಮೀ, ಈ ಪೇಟೆಯ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಯಾವ ಪ್ರೈಮ್ಮಿನಿಸ್ಟರ್ ಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದಂತೆ ಬ್ಯುಸಿ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಅದೇನೋ ರೇಸಿಗೆ ಬಿದ್ದವರ ಹಾಗೆ.

'ಕುಂಗ್ ಫು ಪಾಂಡ' ದಲ್ಲಿ 'ಇನ್ನರ್ ಪೀಸ್' ಅಂತ ತೋರಿಸ್ತಾರಲ್ಲ ಅದು ಬರೀ ಗೊಂಬೆ ಆಟವಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಂತೋ ಕುಳಿತೋ ಸಂಜೆ ಒಂದಾದಮೇಲೊಂದರಂತೆ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನೂ ಇಲ್ಲ ಯಾವುದೋ ತಂಗಳು ಸಿನಿಮಾವನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಥಟ್ಟನೆ ಕರೆಂಟು ಹೋಗುತ್ತಲ್ಲ, ಅದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಮಯ. ಮನುಷ್ಯರು ಮಾತಾಡುವುದೇ ಆವಾಗ! ಸೀರಿಯಲ್ ಸಂತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿ ಮೈ ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಂಜೆಯನ್ನ ಕಳೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಚಂದನೆಯ ಆರೋಗ್ಯಕರವಾದ ಹವ್ಯಾಸವನ್ನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಿ .  ಇತ್ತೀಚೆಗಿನ ದೃಶ್ಯಮಾಧ್ಯಮಗಳಾವವೂ ನಮಗೆ ಸಕಾರಾತ್ಮಕವಾದ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನ ಉತ್ತೇಜಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬರೀ ಆಡಂಬರ ಹಾಗೂ ಅಶ್ಲೀಲತೆ.ಮೊನ್ನೆ ಮುತ್ಯಾಲ ಮಡುವು ಅಂತ ಯಾವುದೋ ಟ್ರಿಪ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದದ್ದಾಯಿತು. ಯುವಜನತೆ ಅದ್ಯಾವ ಪರಿಗೆ ಹದಗೆಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತಿತ್ತು ಅದು.  ಸಿಂಪ್ಲಿಸಿಟಿ ಹೋಗಿ ಕೊಂಪ್ಲಿಸಿಟಿ ಆಗುತ್ತಿದೆ, ಇನ್ನು ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಸಿಟಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಆಗಬೇಕು? ಅಲ್ಲಿ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ರೈತರು ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಗರಗಳನ್ನು ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆ ರೆಡಿ ಆಗುತ್ತಿದೆ.  ಅದ್ಹೇಗೆ 'ನಂದಿನಿ' ಅನ್ನುವ ಹಾಲಿನ ಒಕ್ಕೂಟ ಅಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ? ಅದ್ಯಾಕೆ ಅದೇ ರೀತಿಯಾದ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನ ಕೃಷಿ ಉತ್ಪನ್ನಗಳಿಗೆ ಒದಗಿಸಿಲ್ಲ? ರೈತ ದೇಶದ ಬೆನ್ನೆಲುಬು ಅಂದು ಅಂದು, ಆತನ ಸ್ಪೈನಲ್ ಕಾರ್ಡ್ ಅನ್ನೇ  ಕಿತ್ತುಹಾಕಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇದ್ದುದರಲಿ ಗೆಳೆಯ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತವನ ತಂಡ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಆರಂಭ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.  ConnectFarmer.com ಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ಕೊಡಿ. ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಲಿ.


ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಡಬೆಕಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕವನ್ನ, ಭಾರತವನ್ನ ಗೆದ್ದಲು ಹುಳುಗಳಂತೆ ತಿಂದಿದ್ದು ಸಾಕು. ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಇಲ್ಲದ ಯೋಜನೆಗಳು, ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆ ಇರದ ನಾಯಕರುಗಳು, ಕೊಳತು ನಾರುತ್ತಿರುವ ಕಾನೂನುಗಳು ಎಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಕ್ಲೀನ್ ಆಗಬೆಕಿದೆ. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋಗಿ ಸ್ವೇಚ್ಚಾಚಾರ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದೆ. 'A good start is half done' ಅಂತಾರಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಹಣೆಬರಕ್ಕೆ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರಂಭವೇ ಸರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಡೆಯಪಕ್ಷ ಮೋದಿಯಾದರೂ ಮೋಡಿ ಮಾಡಬಲ್ಲರೇ ಅನ್ನುವ ಕುತೂಹಲಭರಿತ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ...




February 21, 2015

ತಲೆಹರಟೆ!



ಎಲ್ಲರೂ ಇದ್ದು, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಬದುಕುವುದು ತುಂಬ ಕಷ್ಟ. ನಮ್ಮವರ ಜೊತೆ ಬದುಕುವ ಜೀವನ ತುಂಬ ಚೆಂದ. ಮನೆಯೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ, ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಒಂದಿಂಚೂ ಜಾಗ ಸಿಗದಂತೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದೆ .
 ಬದುಕಿದ್ದೇನೆ, ಬದುಕನ್ನ ಬದುಕುವ, ಜೀವನವನ್ನ  ಜೀವಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಹಳೇ ಹುಡುಗಿಗೆ ಹಳೆಯ ಮೊಬೈಲಿನಿಂದ ಕಳಿಸಿದ ಎಸ್ಸಮ್ಮೆಸ್ಸುಗಳು , ಸಂವಾದಗಳು ನೆನಪಾಗಿ, ಹಳೆಯ ಗೆಳತಿಗಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ ಕವಿ-ಕವನಗಳು ಉಸಿರಾಡಿ, ಆ ಬಾಲ್ಯದ ಕ್ಷಣಗಳ್ಯಾವವೂ ಮತ್ತೆ ಸಿಗಲಾರದೇ ಅನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಅರಿವಾಗಿ... ಅಬ್ಬ! ನಿನ್ನೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದರದೆಷ್ಟು ನೆನಪುಗಳು.... 

 
ಈ ಬೆಂ"ಧೂಳು"ರಿನಲ್ಲಿ  ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಪುಣ್ಯವಂತರಂತೂ  ಅಲ್ಲ!ಯಾಕೆ ಅಂತೀರ? ಉತ್ತರ ನಿಮ್ಮಲ್ಲೇ ಸಿಗಬಹುದು, ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಿ . ಮೊದಲು ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಹೊಣೆ-ಹೊರೆ, ನಂತರ ಕೆಲಸ, ಪ್ರಮೋಷನ್ನು, ಸ್ವಂತ ಮನೆ-ಕಾರು, ಸ್ವಂತ  ವ್ಯಫು  !.....  ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯದ ಲೈಫು, ಬಿಟ್ಟೆನೆಂದರೂ ಬಿಡದೀ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಾಯೆ!  ಸಿಗುವ ಮೂರು ದಿನದ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಅದೇನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ-ಇಟ್ಟು  ಹೋಗುತ್ತೆವಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಡುತ್ತಿರುವುದು ಬರೀ ಭೋಗದ ಬದುಕನ್ನಲ್ಲದೇ ಮತ್ತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಮನೆಯ ಗೋಡೆಗೆ ಅಂಟಿಸಿದ ಟೆಲಿವಿಷನ್ ಅನ್ನುವುದ ನಮ್ಮ "ವಿಷನ್ " ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ , ಮೊಬೈಲ್-ಟ್ಯಾಬ್ ಗಳು ಮಕ್ಕಳನ್ನ, ಅವರ ಬಾಲ್ಯವನ್ನ ಹಾಳುಗೆಡವುತ್ತಿವೆ. 

ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲದ ಶಿಕ್ಷಣ, ಶಿಷ್ಟಾಚಾರವಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ಮನುಷ್ಯನನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಹಾಗೂ ಅಹಂಕಾರಿಯನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ. ಭಾಷೆ ಒಂದು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನ ಬಿಂಬಿಸುವ, ಅದನ್ನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುವ ಸಂವೇದನೆಯಾಗದೆ ಅಳಿಸುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು, ನಾವು ಮುಖ ಮಾಡಿ ನಿಂತಿರುವುದು ಒಂದು ಸೆಕ್ಯುಲರ್ ಸಮಾಜದ ಕಡೆ. ಅದು ನಮ್ಮನ್ನ ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತೊ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬರೀ ಒಂದು ವ್ಯಾಪಾರದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನೂ ಕೂಡ! 

  ಬಹುಶಃ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿಯನ್ನ (ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ) ಅದರ ಬಾಲ್ಯಾವಸ್ಥೆಯಿಂದ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಂಡವರು ನನ್ನ-ನಿಮ್ಮ  ಪೀಳಿಗೆಯವರಷ್ಟೇ ಇರಬಹುದು, ಈಗಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಆ ಅವಕಾಶ-ಅನುಭವವಿಲ್ಲ! ಈಗೇನಿದ್ದರೂ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲೇ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ. ಕೃಷ್ಣ! ಕೃಷ್ಣ !









April 2, 2014

ಜಿಂದಗಿ ಕ್ಯಾ ಚೀಜಹೇ ...

  ದೇವರನ್ನೂ ಕೂಡ ಖಾಸಗಿಯಾಗಿ ಕಂಡು ಕೈ ಮುಗಿದುಬರುವ ನನಗೆ, ಹೀಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಬ್ಲಾಗೊಂದನ್ನ ತೆರೆಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಅದು ಹೇಗೆ ಬಂತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ! ಒಂದೊಂದು ದಿನ ಒಂಟಿ ಅನಿಸಿದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಈ ಬರವಣಿಗೆಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದರಷ್ಟೇ ಸಾಕು, ಏನೋ ಒಂಥರದ ಸಮಾಧಾನ.

  ಜಗತ್ತು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ವೇಗವನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಭಯವಾಗುತ್ತಿದೆ! ಏನನ್ನ ಸಾಧಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಪರಿ ವೇಗ?ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಸರಳತೆಯನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಂದೇ ಖುಷಿಯೆಂದರೆ, ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯವನ್ನ ಇಷ್ಟೊಂದು ಗ್ಯಾಜೆಟ್ ಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದಿಲ್ಲ.  ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು ಯಾವಾಗಲೂ ಹಸಿರು. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತ ಒಂದು 'ವರ್ಚುಯಲ್ ' ಜಗತ್ತನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲೇ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಮೊದಿಲನ ಆತ್ಮೀಯತೆ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ! ಎಲ್ಲರೂ whatsApp,Facebook ಗಳಲ್ಲಿ ತೂರಿಕೊಂಡು ಹೊರಬರಲಾಗದೆ ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ  ಮೀನುಗಳೇ . ನಾವು ಅವುಗಳನ್ನ ಬಿಟ್ಟರೂ ಅವು ನಮ್ಮನ್ನ ಬಿಡವು ! ಕೊನೆಯಪಕ್ಷ ಆತ್ಮೀಯರ ಜನ್ಮದಿನದ ಶುಭ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಾದರೂ  ಅವರಿಗೆ ಖುದ್ದಾಗಿ ಪೋನಾಯಿಸಿ ಮಾತಾಡುವ ಒಂದು ದುರಭ್ಯಾಸವನ್ನ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮ.

  ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯಮೇಲೆ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಬರೆದದ್ದಾಯಿತು, ಈಗ ಅದನ್ನ ಬ್ಲಾಗಲ್ಲಿ ತುಂಬುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಗೂಗಲ್ ವಾಯ್ಸ್ ನ ಮೊರೆ ಹೋದರೆ ಹೇಗೆ? ಕೀಬೋರ್ಡ್ ನಲ್ಲಿ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕುಟ್ಟಲಿಕ್ಕೆ ಬೇಜಾರು (:p). ಆಚೆ ಬಿಸಿಲ ತಾಪ, ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳು ಚುನಾವಣೆಯ ಶಾಪ.  ಬದುಕು ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ, ಕೊಂಚ ಮಳೆ ಬಂದು ತಂಪೆರೆಯ ಬಾರದೇ!


July 9, 2013

...?

ತುಂಬ ದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಯೋಚನೆ ತಪ್ಪು ಸರಿಗಳ ನಡುವೆ ಜೊತುಬಿದ್ದಿದೆ. ಏನೋ ಹೊಯ್ದಾಟ -ಅಸಮಾಧಾನ. ಯಾವುದರಲ್ಲೂ ಮೊದಲಿನ ಉತ್ಸಾಹ ಇಲ್ಲ. ಒಂಥರಾ ಮೊನೊಟೊನಸ್ ಅಂತಾರಲ್ಲ, ಹಂಗಾಗಿ ಹಿಂಗಾಗಿದೆ ಜಿಂದಗಿ.

   ಒಂದು ಚಂದನೆಯ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿ ವರ್ಷವಾಯಿತು. ಬರೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಕೂತರೆ ಕೈ ಯಾಕೋ ಜಡ್ಡುಗಟ್ಟಿದ ಅನುಭವ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ನ ಕೀಬೋರ್ಡ್ ಕುಟ್ಟಿ ಕುಟ್ಟಿ . ಲೈಫು ಇಷ್ಟೇನಾ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿಬಿಡು ಮಾರಾಯಾ ಒಂದು ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಸಲಹೆ ಕೊಡಬೇಡಿ, ಒಂದೇ ಸಾಕಾ ಅಂತ ಕೇಳಬೇಕಾದೀತು!

   ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಯೋಚನೆಗಳು ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಅಂತನಿಸಿದರೂ ಇನ್ಕೆಲವು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತವೆ . ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಸರಿ ತಪ್ಪುಗಳ ನಡುವೆ ಜಿದ್ದಾಜಿದ್ದಿನ ಹೋರಾಟ. ಈ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ನಾಡನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೊಗಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಬದುಕನ್ನ ಮತ್ತೆ ಬಾಲ್ಯದಿಂದ ಶುರುಮಾಡುವ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಆಸೆ. ಆ ಹಳೆಯ ನಮ್ಮೂರು ಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. "ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ" ಒಂದೇ ನಮ್ಮ ಬದುಕಾ!ಅದು ನಮ್ಮನ್ನ ಆಳುತ್ತಿರುವುದಂತೂ  ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.  ಎಲ್ಲಾದರೂ ದೂರ ಹೋಗಿ ಭೂಮಿಗೆ ಬೆನ್ನೊಡ್ಡಿ ಮಲಗಿ ಮಳೆಗಾಲವನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಣ್ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ. ಪ್ರಕೃತಿಯ ಜೊತೆ ಒಂದು ಆತ್ಮೀಯವಾದ ಬಂಧ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಮನುಷ್ಯ ಹಾಳಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ನಿಮಗೆ ಹೀಗೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ಬರೆಯದಿದ್ದರೆ ನಾನೂ ಅಷ್ಟೇ! ಬರವಣಿಗೆ ನಿಮಗೆ ತಲುಪಿದರಷ್ಟೇ ಸಾಕು!

   ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಮೊನ್ನೆ ಅಪ್ಪ ಬಂದಿದ್ದ . ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ   ನಂಗನಿಸಿದ್ದು "ಅಪ್ಪನಿಗೆ  ವಯಸ್ಸಾಗಿದೆ ", ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆತ ತುಂಬ ದಣಿದಿದ್ದಾನೆ, ಬದುಕಲ್ಲಿ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಅಂತ ಓದಿ ಅಮ್ಮನ ಆಸೆ ಈಡೇರಿಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಯಾಕೋ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಜೊತೆಯಿದ್ದು ಹೆಗಲುಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಕೊರಗಿದೆ. ನೋಡೋಣ, ಈ ಬದುಕು ಮುಂದೆ ಹೇಗೆ ಸಾಗುತ್ತೋ  ಅಂತ, ನಿಲ್ಲದೇ ನಡೆಯುವುದೊಂದೇ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ !

April 30, 2013

ಸುಮ್ನೆ ಹಂಗೆ....



  ಬೇಸಿಗೆಯ ಕಾವ್ ಏರಿ  ನೀರಿಲ್ಲ, ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ  ಇನ್ನೆರಡುತಿಂಗಳು ಕಾವೇರಿ ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ! ಬದಕು  3G -4G  ಸಿಗ್ನಲ್ಗಳ ಜೊತೆ ಜೋತುಬಿದ್ದಿದೆ. ಐಪಿಎಲ್  ನಿದ್ದೆಗೆಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪೆನ್ನಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಮರೆತುಹೋಗಿದೆ, ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಗೆ  ಇರೆಸರ್ ಎಲ್ಲಿ ಖಾಲಿಯಾಗಿಬಿಡುವುದೋ ಎಂಬ ಚಿಂತೆ! ಒಂದೊಂದು ದಿನ ವೈಟ್ ಫೀಲ್ಡ್ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದು ನಿಂತಿದ್ದರೆ ಇತ್ತ ಕಡೆ ಜಯನಗರದಲ್ಲಿ ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆ! ಎಲೆಕ್ಷನ್ ಟೈಮ್ ಬೇರೆ !
  


ಸ್ವಾಮೀ, ಹಿಂಗಾದರೆ ಹೆಂಗೆ? ಅದಕ್ಕೇ, ಸುಮ್ನೆ ಹಂಗೆ.... 

          ಏನಿದೆ ಅವನಲ್ಲಿ ಹೊಸತು?
          ಅದೇ ಚಂದ್ರ-ಅದೇ ಬೆಳದಿಂಗಳು
          ಅದೇ ಕಪ್ಪು ಕಲೆ- ಅದೇ ಕಪ್ಪು ನೆಲೆ 
          ಅದೆಲ್ಲಿಂದ ಬಂದೀತು 
          ಪ್ರತಿಬಾರಿಯೂ ಹೊಸ ಕಾಂತಿ?
          ನಿನಗೆಲ್ಲೋ ಭ್ರಾಂತಿ!
                                        (ಕದ್ದಿದ್ದು )

ನಾಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುವದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ, ನಾಳೆ ಬರೀ ಜಾಳೇ ! ಇಂದಿಗೆ ಬದುಕಿಬಿಡಿ, ನಾಳೆ ಬದುಕಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಬದುಕುವ. ಇವತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸತನವಿರಲಿ, ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿರಲಿ. Just  Stay a-live !
     
        ಹೀಗೇ ಗೀಚುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ 
        ನಿಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳ ಮಗುಚಿಹಾಕಿದಾಗ 
        ಅವುಗಳ ಜೊತೆಗೇ 
        ಬದುಕಬೇಕಲ್ಲ, ನೀವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ! 

ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆನ್ನುತಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ನನ್ನೆಲ್ಲ ಮಿತ್ರರಿಗಾಗಿ. 

October 17, 2012

ತುಂಬ ದಿನಗಳ ನಂತರ

5.40, ಬೆಳಗಿನ ಮಬ್ಬು. ನಾನು ಖಾಯಂ ಆಗಿ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಆಗುವ ಜಾಗಕ್ಕಿಂತ 3-4 ಮೀಟರ್ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಸಣ್ಣನೆಯ ಜರ್ಕ್  ಹೊಡೆದು ನಿಂತಿತ್ತು ನನ್ನನ್ನ ಹೊತ್ತು ತಂದ ಅದೇ C9 ಬಸ್. ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತೋ ಕಾಣೆ, ಮಳೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ   ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತ್ತು . ಅಂತಹ ಆಹ್ಲಾದಕರ ವಾತಾವರಣವನ್ನ ಈ ಆರೇಳು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅದೆಷ್ಟು ಮಿಸ್ಮಾಡಿಕೊಂಡೆನೋ !?

'ಶಾಲ್ಮಲಾ ನದಿ ಕಣಿವೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಪ್ರದೇಶ', ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿದ ಬೋರ್ಡ್ ಅದು. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ  ಅದ್ಯಾವ್ದೋ ನದಿ ಜೋಡಣೆ (ವರದಾ ಹಾಗೂ ಶಾಲ್ಮಲಾ ನದಿ ಇರಬಹುದು) ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗೆ ಸುಪ್ರಿಮ್ ಕೋರ್ಟ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಮುದ್ರೆ       
 ಒತ್ತಿದ ಸುದ್ದಿ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ಸದ್ದುಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಸಹಸ್ರಲಿಂಗ ಹಾಗು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲ ಕೆಲವು ಕಿಲೋಮಿಟರುಗಳಷ್ಟು ಪ್ರದೇಶವನ್ನ 'ಸೇಫ್' ಅಂತ ಗುರುತಿಸದ್ದರೂ, ಅದರ ಪಕ್ಕಾ ವರದಿಗಳು ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಊರನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ನೋವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪನ್ನ ಒಣಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ ಅದು! ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಲೆನಾಡನ್ನ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಇಂಥ ಎಡವಟ್ಟು ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್ ಗಳು ನುಂಗಿಹಾಕುತ್ತಿವೆ . ಇಂಥ ಫಲವತ್ತಾದ ಭೂಪ್ರದೆಶವನ್ನೆಲ್ಲ ಇದೇ ರೀತಿ ಮುಳುಗಿಸಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಬರೀ ಈಜಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕಬೇಕಾದೀತು !

ಪೇಟೆ-ಪಟ್ಟಣಗಳೆಲ್ಲ ಅದ್ಯಾಕೋ ಭಾರೀ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಮನೆ-ಮಠ -ಜಮೀನು ಮಾರಿಯಾದರೂ ಸರಿ, ಬೆಂಗಳೂರು -ಮುಂಬೈ-ದುಬೈ ಅಂತ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ . ತಪ್ಪು ಯಾರದು? ನಂದಾ ?ಅಥವಾ ನನ್ನಂಥ-ನಿಮ್ಮಂಥ ಯಂಗ್ ಜನರೆಶನ್ನಿಂದಾ ? ಈ ವಿಷಯ ಚರ್ಚಿಸುವಂಥದ್ದು . Have a debate on this subject and you will still come out with winners on either side of it!

ತುಂಬಾ ಸರಳವಾದ ಬದುಕನ್ನ ಯಾಕೋ ಬರಬಾದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವೇನೋ ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಹಳ್ಳಿಗಳೆಲ್ಲ ಯಾಕೋ ಬರಡಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ತಿನ್ನುವ ಅನ್ನದ ಬೆಲೆ ಕೂಡ ಪೆಟ್ರೋಲ್ನ ಬೆಲೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಪೈಪೋಟಿಗೆ ಬೀಳದಿದ್ದರೆ ಸಾಕಿತ್ತು . "ಭಾರತ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದೆ", ಕಣ್ಣು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದಷ್ಟು !


May 12, 2012

??......!!

   Can I have my life reconciled? ಈಥರದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನ ಕಳೆದ ಆರೇಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.ಯಾರ ಬಳಿಯೂ ಅಲ್ಲ, ಅವು ನನ್ನೊಳಗೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದು . ಈ ಬದುಕು ಏನೆಂಬುದೇ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ .ಜಿಂದಗಿ ಕೂಲಾಗಿರಲಿಕ್ಕೆ ನೀವೇನಾದರೂ ಕೂಲಾದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರೇಕು ಇಲ್ಲವೇ ಅಷ್ಟೇ ತಣ್ಣನೆಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬದುಕು ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆ. I was always hot !!


  ಯಾವುದಾದರೂ ಯಾರೂ ಪರಿಚಿತರಿಲ್ಲದ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಇದ್ದುಬಿಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿದೆ.ನಾನು -ನನ್ನ ಬರವಣಿಗೆ-ಪೇಂಟಿಂಗ್ -ಸಂಗೀತ-ನಳಪಾಕ, ಇವಿಷ್ಟೇ! ಒಂದರ್ಧ ವರ್ಷ ಹೀಗೆ..

 ಇಂಜಿನೀರಿಂಗ್ ಓದುವಾಗ ಅದೆಷ್ಟು ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಆಗಿದ್ದೆ ಗೊತ್ತಾ? ಇಂಜಿನೀರಿಂಗ್ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತಾ?ಪಿಯುನಲ್ಲಿ ಫೇಲ್ ಆದೇನಾ (ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಫೇಲ್ ಆಗುವುದೆಂದರೆ ಬರೀ ಅಂಕಗಳ ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ!)? B.Sc.Agri ಯಾಕೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ? ಯಾಕೆ ಮೆರಿಟ್ ಲಿಸ್ಟಿನಲ್ಲಿದ್ದರೂ PCMB ಸಿಗಲಿಲ್ಲ (-ಕಾರಣ, ಅವತ್ತು ನಾನು ಮೆರಿಟ್ ಸೀಟಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಕಡೆ ಡೊನೆಶನ್ ಗಿರಾಕಿಗಳು ಅದಾಗಲೇ ಆ ಸೀಟುಗಳನ್ನ ಖರೀದಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು !) ? ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಕೋರ್ಸ್ ಕಡೆ ಹೊರಟುಬಿಡಬೇಕಿತ್ತಾ?ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಭವಿಷ್ಯವಿತ್ತಾ? ನಾನ್ಯಾಕೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟೊಂದು 'reserved'? ಯಾವುದಾದರೂ ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಲೆಕ್ಚರರ್ ಆಗಿ ತೂರಿಕೊಂಡುಬಿಡಲಾ?....ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನ ಕಾಡಿದ್ದುಂಟು. ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗೇ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿವೆ.

  ಒಂದು ಚಂದನೆಯ ಪೇಂಟಿಂಗ್ ಮಾಡಿ ವರ್ಷವಾಯಿತು.ಇನ್ನಾದರೂ ಸಮಯವನ್ನ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುವುದರಬದಲು, let me make the best use of rest of my life. ಏನಾದರೂ ಉಚಿತ ಖಾಸಗೀ ಸಲಹೆಗಳಿವೆಯೇ?
                                                                                                     (vivekhegdes@gmail.com)
                                                                                           

April 25, 2012

My RoleModel

He is a born Engineer! ಹೌದು, ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬ ಹೇಳಬೇಕಿದೆ. ತನ್ನ ಕಿರಿಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಮನೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತ ಅವನೆದುರಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದು ಬರೀ ಸವಾಲುಗಳೇ. 

ಆತನ ಲೆಕ್ಕ ತುಂಬ perfect . ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಆತ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯೇ. ಪದವಿ ಅಂತ ಒಂದು ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಆತ ಈವತ್ತು ಯಾವ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನೋ, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನಾನರಿಯೆ.  ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೂ ನನಗೆ ನೋವುಂಟುಮಾಡುವ ಸತ್ಯ ಅದೊಂದೇ, ಆತನಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಪದವಿಯನ್ನೂ ಓದಲಾಗಲಿಲ್ಲ.ನಂಗೊತ್ತು, He was helpless! ಆದರೆ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಆತ, ಯಾವ ಪದವಿ ಮಾಡಿದ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲು. Am I living his dream?! ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನ ಆತ ನಿಭಾಯಿಸುವ ರೀತಿ ನಾನಿನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ.ಅದೆಷ್ಟು ನಿಷ್ಠುರನೋ ಅಷ್ಟೇ ಆಪ್ತ ಕೂಡ. ಬಹುಷಃ ಮನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ನೊಗ ಹೊತ್ತಮೇಲಿಂದ ಆತ ಕಂಡಿದ್ದು ಬರೀ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನೇ. ಆತನ ತಂದೆ ಅತ್ಯಂತ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮನುಷ್ಯ. ಅಜ್ಜನನ್ನ ನಾನ್ಯಾವತ್ತೂ ಕ್ಷಮಿಸಲಾರೆ.

ಅಪ್ಪ ಯಾವತ್ತೂ ತನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ ಜಾರಿಕೊಂಡವನಲ್ಲ.  ನನ್ನ ಶಾಲೆ ನನಗೆ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ಬದುಕಿನ ಸತ್ಯಗಳನ್ನ ಹೇಳಿಕೊಟ್ಟ. ಅದು ಕನಸು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ವಯಸ್ಸು, ನನ್ನ ಟೀನೆಜಿನಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ನನಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಆತನ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವಗಳನ್ನ. ಅವುಗಳನ್ನ ಬಿಚ್ಚಿ ಓದಿದರೆ ಬರೀ ನೋವು, ಅವಮಾನಗಳೇ. ಅಪ್ಪನದು ಹೋರಾಟದ ಬದುಕು.  

ಆ ಹಳೆಯ ಮನೆಯ ಸೀಮೆ ಎಣ್ಣೆ ದೀಪ ನನಗಿನ್ನೂ ಬೆಳಕು ನೀಡುತ್ತಿದೆ.My Role model can not be anybody, but my Dad!

April 2, 2012

ನನ್ನೊಳಗೆ

ನುಷ್ಯ ಸೋಲುವುದೇ ಆವಾಗ. ಯಶಸ್ಸು ತಲೆಗೆ ಹತ್ತಿದಾಗ.ಅದನ್ನ ಯಾವತ್ತೂ  ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡವನೇ ಬುಧ್ಧಿವಂತ. ತಲೆಗೆ ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಖತಂ.

ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ, ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಈ ಬ್ಲಾಗಿಂಗು , ಪೇಂಟಿಂಗ್, ಸಿಂಗಿಂಗು ಯಾವುದರಮೆಲೂ ಮೊದಲಿನಷ್ಟು ಗುಂಗಿಲ್ಲ.ಎಲ್ಲ ಬತ್ತಿಹೋಗಿದೆ. ಬಿರು ಬೇಸಿಗೆ ಬೇರೆ. ಯಾವುದೋ ಛತ್ರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಆಚೆ ಛತ್ರಿ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದಾಗ ಬರುವ ಸಣ್ಣ ಮಳೆಗಾಗಿ ಒಂದಷ್ಟು ತವಕ. ಉತ್ಸಾಹ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಬಹುದೇನೋ ಎನ್ನುವ ಆಸೆಯಷ್ಟೇ!

ಜಿಂದಗಿ ಒಂಥರಾ ಬೇಕಾಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ.ಲಂಗು-ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ.ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಈವತ್ತು ಯಾವ ವಾರ, ಡೇಟ್ ಯಾವುದಪ್ಪ ಅಂತ ನನ್ನ ಕೈಗಡಿಯಾರವನ್ನೋ, ಮೊಬೈಲನ್ನೋ ಇಲ್ಲ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ನನ್ನೊ ಕೇಳುವಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಉಧ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಧೂಳು.ಮನೆಯೊಳಗೂ,ಹೊರಗೂ, ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರಬಹುದೇನೋ ಅಂತ ಸಂಶಯ!
ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಸಿಗಬಹುದು? ನನ್ನೋಳಗಾ? ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಾ?

March 12, 2012

ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ...

ನಾಳೆಗಳಲ್ಲಿನ ನಂಬಿಕೆಯೇ ಸತ್ತು ಹೋದಂತಿದೆ. ಇಂದಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ, ಅಲ್ಲ- ಈ ಕ್ಷಣವಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ."Tomorrow  never  dies" ಅನ್ನುವುದನ್ನು ನಾನು ನಂಬಲಾರೆ. ಜಗತ್ತಿಗದು ಸತ್ಯವಿರಬಹುದು!!

 ಮನೆಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಇದನ್ನ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಯಾಕೋ ಕಣ್ಣು ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಭಯಾನಕ ವೀಕೆಂಡ್.ಅಲ್ಲಿ ಆಫೀಸ್ ನ ಮೀಟಿಂಗ್ ಕೋಣೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ಶುಕ್ರವಾರ ಅದೊಂದು ಸಾವಿನ ಸುದ್ದಿಯನ್ನ ಕೇಳಲಾರದೆ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆಮೇಲೆರಡು ದಿನ ಅದೇನು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆನೋ ಒಂದೂ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಎಂಥದೋ ಅಸಹನೆ, ನೋವು, ಚಡಪಡಿಕೆ. ರಾತ್ರಿ ಮೂರಾದರೂ ನಿದ್ದೆ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಭಯಂಕರ ಕನಸುಗಳು. ಅಂಥಹ ಯಾತನೆ ಯಾವತ್ತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮುಂದ್ಯಾವತ್ತೂ ಆಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು!! ತುಂಬ ಬರೆಯಲಾರೆ, ಕಣ್ಣುಗುಡ್ಡೆಗಳು ಆಚೆ ಬಂದಾವು... :(
 ಮೂವತ್ತು ಯಾವತ್ತೂ ಆಪತ್ತು!!

ನೆನಪಾಗಿ ಉಳಿದ ಮಹೆಂದ್ರಣ್ಣನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ...

October 29, 2011

ಮುಸ್ಸಂಜೆ

ದ್ಭುತವಾದ ಸಂಜೆಗಳವು. ಎಂಥ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು! ಬಹುಷಃ ೨೦೦೨-೨೦೧೦, ಬದುಕಿನ ಸಖತ್ ಪಾಠಗಳನ್ನ ಅದು ನನಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಆವಾಗಲೇ. ಈವತ್ತು ಊರಿಗೆ ಹೋದರೆ ಸಂಜೆಗಳ ಆ ನೀರಿಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ಹೋಗಿದೆ. ಐದೂವರೆ  ಆಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಈವತ್ತು ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದೆ ತೊಪ್ಪೆಯಾಗಿ ಅದೆಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೊಗಿದೆಯೋ? ಯಾಕೋ ಊರೆಲ್ಲ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ. ಮನೆಯ ಮೆತ್ತಿಯಮೇಲೆ ಕೂತು ನೆತ್ತಿ ಬಿಸಿ ಆಗುವಷ್ಟು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡು ಏನೇನೋ ಕನಸುಗಳನ್ನ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಹರಡಿಕೊಂಡು ಕೂತಿದ್ದುಂಟು, ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ  ಅರ್ಧ ಕನಸುಗಳು ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ. ಬದುಕುಳಿದವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು "coming  soon !".

  ಕಣ್ಣರಳಿಸುವಷ್ಟುಬದಲಾವಣೆಗಳೇನೂ ಆಗದಿದ್ದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಏನೋ ಒಂದು ಚೇಂಜ್ ಅಂತ ಆಗದೆ. ಎಲ್ಲ ಮನೆಯಲ್ಲೂ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ..


October 2, 2011

At the door of death!

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಒಂಥರದ ಆಸಕ್ತಿ, ಅದೇನೋ ಒಂಥರದ ಸೆಳೆತ.ಕೆಲವು ವರುಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಆತನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರಾದರೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿರಬಹುದಾದ ಕೃತಿಗಳಿಗಾಗಿ ತುಂಬಾ ಅಲೆದದಿದ್ದೆ. ಸಿಕ್ಕ ಯಾವವೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಇಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.ಕಥೆಗಳನ್ನ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದಷ್ಟೇ ಹೊರತು ಆತನನ್ನ ಓದುವ ಅದೃಷ್ಟ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಮೊನ್ನೆ ಯಾಕೋ ಮನಸಿಗೆ ಬೇಜಾರಾಗಿ 9th ಬ್ಲಾಕಿನ ನನ್ನ ಖಾಯಂ ಅಡ್ಡಾ  ಆದ ಬಾಲಜ್ಜನ ಅಂಗಡಿಗೆ ಹೋದವನಿಗೆ ಯಾಕೋ ಕಾಲುಗಳು ಸಪ್ನಾ ಬುಕ್ ಹೌಸ್ ನ ಕಡೆ ಎಳೆಯತೊಡಗಿದವು. ಅದು ನನ್ನ ಆಲ್ ಟೈಮ್ ಫೆವರಿಟ್ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಲ್!

ಅದ್ಭುತವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಭಗತ್ ನ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿ ಇರುವ ಪುಸ್ತಕವೊಂದು ತಗುಲಿಹಾಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕುಲದೀಪ್ ನಯ್ಯರ್ ಬರೆದಿದ್ದು, ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಜಿ.ಪಿ.ಬಸವರಾಜು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಯಾಕೋ ಈ ಹೃದಯವಂತ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ಗೌರವ-ಪ್ರೀತಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಆತನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಿನ್ನವಾದದ್ದು.ಬರೀ ಇಪ್ಪತ್ಮೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಿದ್ದ ಆತನನ್ನ ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆಲ್ಲ ಯಾಕೋ ಈ ಭ್ರಷ್ಟ ವ್ಯವಸ್ತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದೆ.All good things must come to an end. ಆದರೆ ಅವೆಲ್ಲ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮುನ್ನವೇ ಮುಗಿದುಹೋದರೆ? ಶಂಕರ್ ನಾಗ್ ಕೂಡ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲವೇ.

ನಾನು ಇವತ್ತಿಗೂ ಇಷ್ಟಪಡುವ, ಆದರ್ಶವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ  ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿವರು.ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಸಿಂಪಲ್, ಅದ್ಭುತವೆನಿಸುವ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆ, ತುಂಬ ಬ್ರಿಲ್ಲಿಯಂಟ್ minds . ನಮ್ಮ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಇಂಥವರ ಬಗ್ಗೆ ಡಿಟೇಲ್ ಸಿಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾವ ತರಗತಿಗೆ ಹೋದರೂ ಒಬ್ಬ "ಸಂವಿಧಾನ ಶಿಲ್ಪಿ" ಬಂದು ಕೂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ನೆಹರೂನನ್ನ ಒಬ್ಬ ಹೀರೋನನ್ನಾಗಿಯೇ ನಮಗೆ ತೋರಿಸಲಾಯಿತು. ಅಸಲಿಯತ್ತು ಆ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ!        
ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿ, ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಬರೆದಿದ್ದ ಕೃತಿಗಳು ನಮಗೆ ಈವತ್ತಿಗೂ ದೊರಕುತ್ತಿಲ್ಲ. 'The history of revolutionary movement in India', 'The idea of Socialism', 'Autobiography' ಮತ್ತು, 'At the door of death'
 

June 27, 2011

ರಿಂ ಝಿಂ ಗಿರೆ ಸಾವನ್...

ನಾನು ಹೀಗೆ ಬರೆಯುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಅದ್ಯಾರು ಖುಷಿಯಿಂದ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದುತ್ತಾರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ನಂಗೊತ್ತು, ಈಗಿನ ಜಮಾನದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಬಳಿಯಲ್ಲೂ ಅಷ್ಟೊಂದು-ಇಷ್ಟೊಂದು ಟೈಮ್ ಇಲ್ಲ! ಎಲ್ಲರೂ ಸಮಯದ ಜೊತೆ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವರಂತೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೀವಿ.ಅದೆಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತೀವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.
ಈಗೊಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಾಯಿತು, ಯಾಕೋ ಬರೆಯಲು ಕುಂತಾಗಲೆಲ್ಲ ಬರೀ ಮಳೆಯದ್ದೇ ಕಾರುಬಾರು.ಪೆನ್ನು ಬೇರೆ ಪದಗಳನ್ನ ಹುಡುಕುವ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಮಳೆಯನ್ನ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಆನಂದಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಮಳೆಯ ಜೊತೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ನೆನಪುಗಳನ್ನ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡಿರುವ ನನಗೆ ಪ್ರತೀ ಮಳೆ ಹನಿಯನ್ನೂ ಖುದ್ದಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ತವಕ. 
ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಮಳೆನಾಡನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಬರೋಣ, ಜೋತೆಯಾಗುತ್ತೀರಾ?  
      

June 14, 2011

ಒಂದಷ್ಟು...

ಮುಸ್ಸಂಜೆ.ಏನನ್ನೋ ಹೇಳಬೇಕು, ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮಾತಾಡಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಯಾಕೋ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಂತಿದೆ. ಹಾಳಾದ ದುನಿಯಾ ತುಂಬ  ನಿಷ್ಟುರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. 
ಒಂದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಮಲೆನಾಡಿನ ಊಟ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಜಿನುಗುವಷ್ಟು ನಗು, ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹರಟೆ, ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದವರ ಜೊತೆ ಹಾಗೆ ಒಂದು ತಣ್ಣನೆಯ ವಾಕ್, ಬಿಕೋ ಅನ್ನುತ್ತಿರುವ ನಮ್ಮೂರಿನ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಕೋರ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ- ನಮ್ಮೂರಿನ ಆ ಹಳೆಯ ಹುಲಿಗಳ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಒಂದು ವಾಲಿಬಾಲ್ ಮ್ಯಾಚ್, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತುಂಬ-ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀನೇನೋ....
ಒಂದಷ್ಟು ದಿನ ಮಲೆನಾಡ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೋಯ್ದು ಬರಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತಿದೆ.ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚೈತನ್ಯ ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಕ್ಕೀತು.

April 17, 2011

ಸಮ್ಮರ್ ರೇನ್ !

ನಾನು ಕುಳಿತಿದ್ದ ಕೆಂಪು ಬಸ್ಸಿನ ವೈಪರ್ ಗಳು ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ  ಮಳೆಯ ಹನಿಗಳನ್ನು ಒರೆಸುವ ವ್ಯರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನ ತಮ್ಮಪಾಡಿಗವು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೊರಗಡೆ ಮಬ್ಬು-ಕತ್ತಲೆಯ ವಾತಾವರಣ, ಮನಸೊಳಗೆಲ್ಲ ಒಂಥರದ ಬೆಳಕು! 

ಮಳೆ ಬಂದಾಗಲೇ ಏನಾದರೂ ಗೀಚಬೇಕು ಅನಿಸುವುದು, ಮನಸು ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳೋದು ! ಮಳೆಗಿರುವ ತಾಕತ್ತೇ ಅಂಥದು. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರಾದಾಗ ಮಳೆಯಾದರೂ ಬರಬಾರದೇ ಅನಿಸಿಬಿಡುವುದುಂಟು. ಅದೂ ಸಂಜೆಯ ಮಳೆ, ಆಹಾ! ಮಳೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುವುದು ನಮ್ಮೂರೇ, ಮಲೆನಾಡು! 
ಎಪ್ರಿಲ್-ಮೇ ತಿಂಗಳ ಬಿಸಿಲ ಬೇಸಿಗೆಗೆ ಮೈ ಒಡ್ಡಿ ಒದ್ದಾಡುವ ಭೂಮಿಗೆ ಮಳೆಯ ತವಕ. ಮಳೆಯ ಸ್ಪರ್ಶವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅನುಭವವಾಗುವ ಭೂಮಿತಾಯ ಕಂಪು, ಸಖ್ಖತ್ ತಂಪು!
ನೀವು ಏನೇ ಅನ್ನಿ, ಮುಂಗಾರಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಬರುವ ಈ ಬೇಸಿಗೆಯ ಅತಿಥಿಗಳೇ ತುಂಬಾ ಮಜಾ ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಗುಡುಗು-ಸಿಡಿಲುಗಳ ಹಿಮ್ಮೇಳ ಮುಂಗಾರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ. ಮುಂಗಾರಿಗೆ ಅದರದೇ ಹಿರಿಮೆ!
ಮಳೆಯನ್ನ- ಅದು ಕೊಡುವ ಏನೋ ಒಂದು ಭರವಸೆಯನ್ನ, ಆ ತಂಪನ್ನ, ಘಮವನ್ನ ಅದೆಷ್ಟೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ  . ಮನಸ್ಸು ಮಲೆನಾಡಕಡೆ   ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಜಾರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ.  
                                      ಹ್ಯಾಪಿ ಮುಂಗಾರು......


March 13, 2011

ತಲೆಬರಹ !

ಸಂಬಂಧಗಳು ಯಾಕೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಷ್ಟು ನಿಷ್ಟುರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ? ಯಾಕೆ ನಾವು ಮತ್ತೆ ಅವುಗಳ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ? ಜೀವನ ಅಷ್ಟೊಂದು ಜಟಿಲವೇ? ಅಥವಾ, ಅದು ತುಂಬಾ ಸರಳ, ನಾವೇ ಅದನ್ನ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತಿದ್ದೆವೇನೋ? ಬದುಕಿನ ಕೆಲವು ಸರಳ ಸತ್ಯಗಳು ಅರ್ಥವಾದವನಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕಡಿಮೆ. Less complications ! ಈ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ, ಎಲ್ಲ ಅವರವರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ , ಅವರವರ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ! 

ಹೊರಗಡೆ ಬಿಸಿಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆ. ರವಿವಾರ. ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈ ಒಡ್ಡಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ.ಏನೋ ಸಮಾಧಾನ.ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ತಣ್ಣನೆಯ ಅಲೆಗಳು.ಗೊಂದಲಗಳಿಲ್ಲ.ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದಷ್ಟೇ ಮನಸ್ಸೊಳಗೆ ಎದ್ದಿದ್ದ ಸುನಾಮಿಗಳ ಅಬ್ಬರ ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ.

ಈ ಜಿಂದಗಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನ, ಅವೆಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನ ಕೊಡುಗೆ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತೋ ಅಷ್ಟನ್ನೂ ಕೊಡುವ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ನೀವೂ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ನೋಡಿ.ಏನಾದರೂ ಕಮಾಲ್ ನಡೆದು ಹೋದೀತು.....!?





February 17, 2011

ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ!

ಬ್ಬ! ಎಂಥ ಎನರ್ಜಿ ಬೇಕು ಅಲ್ವ, ಈ ಜಿಂದಗಿಯಲ್ಲಿ. ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ. ಯಾಮಾರುವ ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲ. ನಾಳೆಯ ಖುಷಿಯನ್ನ ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು ಈವತ್ತಿನ, ಈ ಹೊತ್ತಿನ ನಿರ್ಧಾರಗಳೇ. ಅದಕ್ಕೆ, ನಾನು ಈ ಬದುಕನ್ನ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿ ಕೊಂಚ ಬದಲಾಗಿದೆ. ನಾಳೆಗಳಲ್ಲಿ ನಾನಿರುವುದು ಕಡಿಮೆ! ಒಮ್ಮೆ, ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ-ಈ ದಿನದಲ್ಲಿ-ಮತ್ತು ಈವತ್ತಿನಲ್ಲಷ್ಟೇ ಬದುಕಿ ನೋಡಿ. ಹಾಗಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾಳೆಯ ಯೋಚನೆಯೇ ಇರಬಾರದು ಎಂದಲ್ಲ. ಯಾವತ್ತೂ ಆದ್ಯತೆ ಇಂದಿಗಿರಲಿ, ನಾಳೆಗಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಎನ್ನುವುದು ಬರೀ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ಹೋಗಬೇಕಷ್ಟೆ ಹೊರತು, ಅದು ಚಿಂತೆ ಆಗಬಾರದು! ಏನಂತೀರಾ?

February 7, 2011

ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ

ತುಂಬ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ಕೂತು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಿಮ್ಮ ಜೊತೆ ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದರೆಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಂತೋಷ, ಸಮಾಧಾನ. I never want to be alone! ನನಗೆ ಒಂಟಿತನವೆಂದರೆ ಭಯಂಕರ ಭಯ.ಅದಕ್ಕೆ ಒಂಟಿ ಅನಿಸಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಜೊತೆ ನೀಡುವ ಗೆಳೆಯ ಈ ಬ್ಲಾಗ್. ಜಿಂದಗಿ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಹೊರಟಿದ್ದು, ಹಳಿಯಿಲ್ಲದ ರೈಲಿನಂತೆ ಈಗ ಎತ್ತೆತ್ತಲೋ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.. ಆದರೆ ಹೇಗೇ ಹೋಗಲಿ ಎಲ್ಲೇ ಹೋಗಲಿ ಗುರಿ ತಲುಪುವ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವುದೇ ಒಂದು ಸಮಾಧಾನ. ತುಂಬ ದಿನವಾಯಿತು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹುಯ್ದಾಟ, ಏನೋ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ, ಒಂಥರದ ಅಸಹನೆ. ಯಾವ ಸುಳಿವೂ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅನಿಸಿದ್ದನ್ನ- ಅನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನ ಈ ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿದಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇನ್ನೂ ಸಾಗುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಅಲ್ಲೂ ಅಸ್ಪಷ್ಟತೆ. ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಏನೋ ಗೊಂದಲ! ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಇದರ ಸುಳಿವಿದೆಯೇ?

December 25, 2010

ವರ್ಷದ ಮುಪ್ಪು, ಜನವರಿಗೆ ನೆನಪು!

   ನನ್ನ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ಗೀಚಿ ಬಿಟ್ಟ ಸಾಲುಗಳು ಅವೆಷ್ಟೋ! ಏನೋ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಪೆನ್ನು ಹಟಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದವನಂತೆ ನಿಂತು ಬಿಡುತ್ತೆ . ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಅಂದರೂ ಮುಂದೆ ಸರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. Simply stuck! ಹಾಗೆ ನಿಂತ ಸಾಲುಗಳನ್ನ ಮತ್ತೆ ಶುರು ಮಾಡುವುದು ಇನ್ಯಾವತ್ತೋ ಒಂದು ದಿನ. ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ, ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಿರುತ್ತೇನೋ ಅದರ ಸರಿಯಾದ ಚಿತ್ರಣ ನನ್ನಲ್ಲಿನ್ನೂ ಮೂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಲೋಡ್ ಆಗಿರುತ್ತೆ . ಅದನ್ನ  ಮತ್ತೆ ಯಾವತ್ತೋ ಒಮ್ಮೆ ಮೇಲುಕುಹಾಕಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟ ಚಿತ್ರ ಮೂಡಿದಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು .

ನೀವದೆಷ್ಟು ಜನ ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಕೂತು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು-ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ಓದುತ್ತೀರೋ ನಾಕಾಣೆ, ಬ್ಲಾಗ್ ಪೋಸ್ಟ್ ಗಳನ್ನ ಓದಲಿಕ್ಕೆ ನಿಜವಾಗಲೂ ತುಂಬ ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಕು, ಇಲ್ಲವೋ ಆ ಬರವಣಿಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಗಬೇಕು. ತುಂಬ ಕಷ್ಟ (ನೀವು ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಓದುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ !)

ಇವೆಲ್ಲ ಕತೆ ಪುರಾಣಗಳೇನೇ  ಇರಲಿ, ನೀವು ಮಾತ್ರ ಲೈಫ್ ನಲ್ಲಿ ಏನೇ ಆದರೂ, ಯಾರು ಏನೇ ಅಂದರೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ, ಹಾಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸುವವರ ತಲೆ ತಿನ್ನೋದನ್ನ ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ಮರೆಯಬೇಡಿ! Still ,  ಯಾರೂ ಏನನ್ನೂ  ಅನ್ನದಿರೋ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮ ಜಿಂದಗಿ ಇರಲಿ!

ನಿಮಗೆ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ,  ಕ್ರಿಸ್ಮಸ್ ನ, ಹೊಸವರ್ಷದ, ಸಂಕ್ರಾಂತಿ ಹಬ್ಬದ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಬಂಪರ್ ಶುಭಾಷಯಗಳು.
 



November 3, 2010

ಜಿಂದಗಿ...ತುಂಬ ಒಂಟಿ

ದುಕು ಯಾಕಿಷ್ಟು ಒಂಟಿ? ಎದೆಯೊಳಗೆ ಕನಸುಗಳದೇ ಕಾರುಬಾರು. ಲೈಫು ಅದ್ಯಾವಾಗ ಟ್ರ್ಯಾಕಿಗೆ ಬರುತ್ತದೋ ದೇವರೇ ಬಲ್ಲ. ಈ ಅಕ್ಟೋಬರ್- ನವೆಂಬರ್ ಇವೆಯಲ್ಲ, ನನಗೆ ತುಂಬ ಆಪ್ತವಾಗುವ ತಿಂಗಳುಗಳಿವು. ಆ ಕಡೆ ಮಳೆಗಾಲದ ಮುಪ್ಪನ್ನೂ, ಈ ಕಡೆ ಚಳಿಗಾಲದ ಹುಟ್ಟನ್ನೂ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ಅವೆರಡರ ಅನುಭವವನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೇ ನೀಡುವ ಹುಚ್ಚರು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಂದ ಸವಿದವನಿಗೆ ಗೊತ್ತು ಅದರ ಆನಂದ. ತುಂಬ ಅಂದರೆ ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾಗುವ ಕಾಲವದು. ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ಅವು ನನ್ನನ್ನ ನಮ್ಮೂರ ಹೆಬ್ಬಾಗಿಲಿಗೆ ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತವೆ. ನೆನಪುಗಳ ಮಹಾಪೂರ. ಅವತ್ತು ದತ್ತಪ್ಪಚ್ಚಿ, ಅಕ್ಷಯ, ಸಚಿನ್, ಸುಚಿ, ರೇಖಾ ಮತ್ತೆ ನಾನು, ಮನೆಗೆ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುವ ಸಹಸ್ರಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೇ ನಡೆದು ಹೊರಟ್ಟಿದ್ದೆವು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಡೆದು ಹೋಗುವುದೇ ಒಂದು ಹಬ್ಬ. ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಆನಂದ ಮನ:ಶಾಂತಿ ವರ್ಣಿಸಲು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪದಗಳ ಕೊರತೆ ಇದೆ, ಹುಡುಕುವ ದುಸ್ಸಾಹಸ ಇನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಮಿಥುನ್ ಅವತ್ತು ನಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಂದಿದ್ದ "ಎಂಥ ಡ್ರಾಸ್ಟಿಕ್ ಚೇಂಜ್ ಆಲ್ವಾ ಮಗಾ, ನಿಮ್ಮೂರಿಗೆ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ " ಅಂತ. Exactly ! ದತ್ತಪ್ಪಚ್ಚಿಯ ಮಂಗಾಟ ಹಾಗೂ ಸಹಸ್ರಲಿಂಗದ ಕೆಲವು ಫೋಟೋ ಇಲ್ಲಿವೆ, ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ.

October 19, 2010

ರೈಲು ಬೋಗಿ....

   ಅದು ಮೊದಲ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ. ಅವತ್ತು ಹಾಗೆ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದು ಮಹೇಂದ್ರ, ಮಂಜು, ಸೈನ್ ೩೦ ( ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಅವನಿಗಿಟ್ಟಿದ್ದ ನಿಕ್ ನೇಮದು, ಅಸಲಿ ಹೆಸರು ಮಹೇಂದ್ರ) ಮತ್ತೆ ನಾನು. ಅದು ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಯಾಣ, ಮಲಗಿದ್ದು ನೆನಪಿಲ್ಲ, ಬರೀ ಮಾತು ಮಾತು ಮಾತು. ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು . ಅದೆಷ್ಟು ಜನ ಹುಡುಗಿಯರು ಮಾತಿನ ಮಧ್ಯ ಬಂದು ಕಾಡಿ ಹೋದರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!
 ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ರೈಲಿಳಿದಾಗ ಪ್ರವೀಣ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ, ತುಂಬ ವರುಷವಾದಮೇಲೆ. ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ತುಂಬ ಸಿಂಪಲ್, ಮಾತಲ್ಲಿ ಅದೇ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಖುಷಿಯಾಯಿತು, ಆಮೇಲೆ ಶಿರಸಿಯವರೆಗೆ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ.


ಮೂರನೇ ಬಾರಿ ಹೋದಾಗ ಮಾತ್ರ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ ಅಂದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದು ನಿಜ. ಆಗ ನಾನು ಮಂಜು ಇಬ್ಬರೇ ಹೋಗಿದ್ದು. ನಾವು ಕೂತಿದ್ದ ಸೀಟಿನ ಎದುರಿನ ಸೀಟಲ್ಲೇ ಇಬ್ಬರು ಅನಾಮಿಕರು ಕೂತು ಏನೋ ಪಿಸುಗುಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು.ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವರು ಅಂತಂದ ನೆನಪು . ತುಮಕೂರು ದಾಟಿರಬಹುದು ರೈಲು, ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದರೆ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಗುರಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ.ಮಂಜುಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅವನು ಮೊದಲಬಾರಿ ಅಷ್ಟು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ . ಆಮೇಲೆ ಅವನಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಯ ಶುರುವಾಯಿತು. ನಾನು ಹಾವೇರಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರಿಕೊಳ್ಳುವವನಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗಿನ್ನಷ್ಟು ಕಳವಳ ಜಾಸ್ತಿ ಆದಂತಿತ್ತು.

ಅದನ್ನೇ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಪಿಸುಗುಟ್ಟತೊಡಗಿದ  . ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಜೊತೆ ಮಾತಿಗಿಳಿದರವರು . ಮಧ್ಯ ಮದ್ಯ ಮರಾಠಿಯಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಲೋಚಗುಡುತ್ತಿದ್ದರು. ನಮಗಿಬ್ಬರಿಗೋ, ಕುತೂಹಲದ ಜೊತೆ  ಭಯ,  ಮರಾಠಿ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ (ಈಗಲೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ !). ಆಮೇಲೆ ಅವರಲ್ಲೊಬ್ಬ ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹಸ್ತದ ಮೇಲಿದ್ದ ರೆಖೆಗಳಮೇಲೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸತೊಡಗಿದ . ಎಲ್ಲ ರೇಖೆಗಳ ಜಾತಕ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದಿಷ್ಟು "ಹುಡುಗ ಒಳ್ಳೆ  ಕಾರ್ಪೋರೆಟ್ ಆಗುತ್ತಾನೆ  "! ಆದರೆ ಅವತ್ತು ಅಲ್ಲಾದಷ್ಟು ಸಂತೋಷ ಇವತ್ತು ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ.


ಮತ್ತೆ ರೈಲು ಏರಿದ್ದು ವಿನುತ್  ಜೊತೆ.  ಅವತ್ತು ಮಾತ್ರ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟುಹೋಗಿತ್ತು. ಸುದೀರ್ಘ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣ. ವಿನುತ್ ಅರ್ಧ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಇಳಿದುಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟ . ಆಮೇಲಂತೂ ಒಂಟಿ, ಅದೂ ಹಗಲು ಪ್ರಯಾಣ . ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತೆ. ಆ ಪರಿಸರ , ಹಸಿರು - ಬೆಟ್ಟಗುಡ್ಡಗಳು ಇವು ಯಾವವೂ ನನಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲವಾದ ಕಾರಣವೋ ಏನೋ, ಬೇಗ ಅವೆಲ್ಲ ಬೋರಾಗಿಬಿಟ್ಟವು   . ಆಮೇಲೆ ನನ್ನ ಕೆಲವು ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮೆಸೇಜ್ ಒತ್ತತೊಡಗಿದೆ. ರೈಲಿನ ವೇಗ ನನ್ನ ತಲೆ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು ನಾನು ಅವರೆಲ್ಲರ ತಲೆ ತಿನ್ನತೊಡಗಿದೆ . ಅವತ್ತು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಾಗೇ 7.45 ಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊರಟ ಪಾಪಿ ರೈಲು ನನ್ನನ್ನ ಹಾವೇರಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದ್ದು ಸಂಜೆ ಏಳಕ್ಕೆ . ಅವತ್ತು ನಾನು ಸೀದಾ ಶಿರಸಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ದೊಡ್ಡಮ್ಮನ ಮನೆ ಸೇರಿದ್ದೆ , ರಾತ್ರಿ ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದರೆ ತಲೆ ಒಳಗೆಲ್ಲ ಅದೇ ಟ್ರೈನ್ ಓಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು ...


September 30, 2010

ಅದೇ ದಾರಿ....

ಪೆನ್ನಿನ ಬಾಯಿ ತೆಗೆದು ಹೀಗೆ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯ ಮೇಲೆ ಗೀಚಿ ತುಂಬ ದಿನ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಹೊರಗಡೆ ಮಳೆರಾಯನ ತಣ್ಣನೆಯ ಸದ್ದು, ಕರೆಂಟ್ ಇಲ್ಲ, ಸಂಜೆಯ ಮಬ್ಬು, ನಾನಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ಮನೆಯ ಒಳಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ಅರ್ಧ ಉರಿದು ಬೆಳಗುತ್ತಿರುವ ಎರಡು ಹಸಿರು ಮೇಣದಬತ್ತಿಗಳು...
ಕತ್ತಲಾಗುವವರೆಗೆಹೈಸ್ಕೂಲ್ನ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣಿನ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ವಾಲಿಬಾಲ್ ಆಡಿ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದೀನೇನೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ..ಅದೇ ನೆನಪು...
ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ನೆನಪು ಯಾವಾಗಲೂ ತುಂಬ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಮಾಸ್ತರ್ ಅವರ 'ಶಾಯೀ pen' ರೂಲು, ಅವರು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ಏರಿಯಲ್ ಪಾಯಿಂಟರ್, ಮಾರ್ಕಾoಡೆ ಅಕ್ಕೋರ ಸೈನ್ಸ್ ಹಾಲ್ ಕ್ಲಾಸ್, ಸಹದೇವಪ್ಪನವರ ಸೀಟಿ, ನಾಗವೇಣಿ ಅಕ್ಕೋರ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶ್ಲೋಕ- ಅವರು ಧಾಟಿ ಮಾಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ವರಸೆ, ಆರ್.ಎಸ್. ಹೆಗಡೆ ಅವರ unique ಸ್ಟೈಲ್, ಅವರ ಚಿತ್ರ ವಿಚಿತ್ರ ಜೋಕುಗಳು, ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಅವರ ಗಂಭೀರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ....ಇನ್ನೂ ಇನ್ನಷ್ಟೂ..ಎಲ್ಲ ಇನ್ನೂ ಹಾಗೆ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿವೆ. ನಾನು ನಿಜವಾಗಲೂ ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಕೆ.ಜಿ. ಹೆಗಡೆ ಅವರನ್ನ. ಕ್ರಾಫ್ಟ್, ಹಿಸ್ಟರಿ, ಡ್ರಾಯಿಂಗ್ ಕ್ಲಾಸ್ ಟೀಚರ್ ಆಗಿದ್ದವರು ಅವರು. ಕ್ರಾಫ್ಟ್ ಪಿರಿಯಡ್ ನಲ್ಲಿ ಹೈಸ್ಕೂಲ್ ತೋಟಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದರೆ ಹಬ್ಬವೋ ಹಬ್ಬ. ಅಲ್ಲಿನ ಪೇರಳೆ- ಮಾವಿನ ಮರಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಪರಿಚಿತರೆ! ನಾಗರಕೂರದ ಒಳದಾರಿ, ಕ್ಲಾಸ್ಗಳೆಲ್ಲ ಮುಗಿದಮೇಲೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ರಿಕೆಟ್-ವಾಲಿಬಾಲ್, ಕತ್ತಲಾಗುವವರೆಗೆ ಅಲ್ಲೇ ವಿನಾಯಕ ಮಾಸ್ತರ ಜೊತೆ ಹರಟೆ. ಆಮೇಲೆ ಮನೆಗೆ ಒಬ್ಬನೇ ನಡೆದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಆನಂದ- ಬೇಗ ಮನೆ ಸೇರಬೇಕೆಂಬ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ಧಾವಂತ, ಎಲ್ಲವೂ ಹಾಗೇ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ....
Bhairumbe HighSchool

April 17, 2010

ಮನಸಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮಳೆಗಾಲ !



ಅವತ್ತು ಧೋ ಎಂದು ಮಳೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮನಸ್ಸು ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿಯುತ್ತಿತ್ತು..ಏನೋ ಕಳಕೊಂಡ ನೋವು, ಮತ್ತಿನ್ನೇನೋ ಸಿಕ್ಕ ಖುಷಿ..ಈವತ್ತು ಹೀಗೆ  ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ  ತಣ್ಣಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ ಮನಸಲ್ಲೆಲ್ಲ ಮಳೆಗಾಲ! ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೂಡುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಮೆತ್ತಲು ಬಣ್ಣಗಳೇ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.. ವೆಂಕಟೇಶ್ ಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಈ ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಾಲುಗಳು ಹಾಗೇ  ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಹಾದು ಹೋಗುತ್ತಿವೆ...


ಇರುಳ  ವಿರುದ್ಧ  ಬೆಳಕಿನ  ಯುದ್ಧ  ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ  ಕಾದಾಟ  

ತಡೆಯೇ  ಇಲ್ಲದೆ  ನಡೆಯಲೇ  ಬೇಕು  ಸೋಲಿಲ್ಲದ  ಹೋರಾಟ ..
ಮಣ್ಣ ತಿಂದು  ಸಿಹಿ  ಹಣ್ಣ  ಕೊಡುವ  ಮರ  ನೀಡಿ  ನೀಡಿ  ಮುಕ್ತ
ಬೇವ  ಆಗಿವ  ಸವಿಗಾನದ  ಹಕ್ಕಿ  ಹಾಡಿ  ಮುಕ್ತ  ಮುಕ್ತ ..
ಹಸಿರ  ತೋಳಿನಲಿ  ಬೆಂಕಿಯ  ಕೂಸ  ಪೊರೆವುದು  ತಾಯಿಯ  ಹೃದಯ 
ಮರೆಯುವುದುoಟೆ   ಮರೆಯಲಿನಿಂತ  ಕಾಯುವ  ಕರುಣಾಮಯಿಯ..
ತನ್ನಾವರಣವೇ ಸೆರೆಮನೆಯಾದರೆ ಜೀವಕೆ  ಎಲ್ಲಿಯ  ಮುಕ್ತಿ 
ಬೆಳಕಿನ  ಬಟ್ಟೆಯ  ಬಿಚ್ಚುವ  ಜ್ಯೋತಿಗೆ  ಬಯಲೇ  ಜೀವನ್ಮುಕ್ತಿ ..
ಇರುಳ  ವಿರುದ್ಧ  ಬೆಳಕಿನ  ಯುದ್ಧ  ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ  ಕಾದಾಟ  
ತಡೆಯೇ  ಇಲ್ಲದೆ  ನಡೆಯಲೇ  ಬೇಕು  ಸೋಲಿಲ್ಲದ  ಹೋರಾಟ ..
video



April 10, 2010

ಮನ್ವಂತರದ ನಿರೀಕ್ಷೆ!

          ದುಕನ್ನ ಚಂದಗೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ. ತಲೆ ತುಂಬ ಓಡಾಡುವ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಯೋಜನೆಗಳು-ಯೋಚನೆಗಳು, ಎಲ್ಲೋ ಮೂಲೆಯಿಂದ ಆಗಾಗ ಇಣುಕಿ ನೋಡುವ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಬೆಳಕು, a light of hope! ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಏನೋ ಒಂಥರದ ಅಸಮಾಧಾನ..

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಅಸ್ಪಷ್ಟ. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ " ಬೆಂಗಳೂರು ಅಸಹ್ಯ ಕಣೋ, ಅದು ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಯಾವ ಸರಕನ್ನೂ-ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ನೀಡಲಾರದು.ಅಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಬದುಕಲಾಗುತ್ತೆ, just like an animal!"
               ನಿಜ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಧಿಡೀರನೆ ಎದ್ದು ಕೂತು ಬರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವನೋ. ಇಲ್ಲಿರುವುದು ಬರೀ ಗೊಂದಲ ಅಥವಾ ನಾನಿರುವುದು ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ..ಹೀಗೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
              ಈ ಪರಮ ದರಿದ್ರ, most irritating, ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದಮೇಲೂ ಇರಬೇಕಾಗಿರುವುದು ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟವೋ ದುರಾದೃಷ್ಟವೋ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ಐದು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದು ಬರೀ ಅವಘಡಗಳೇ. ಕೆಲವರು ಇದ್ದೂ ಇಲ್ಲವಾದರೂ, ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಕೊನೆಯಬಾರಿಯೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ನಕ್ಕು- ಅಳಿಸಿ-ಬರೀ ನೆನಪುಳಿಸಿ ಎದ್ದು ನಡೆದುಬಿಟ್ಟರು. ತುಂಬ ಒಂಟಿ ಅನಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗಿದ್ದೆ ಅವಾಗ. ಆಮೆಲೇ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆ ನಡೆದು ಬಂದಿದ್ದು. ಆ ಹಿರಿಯ ಜೀವ ಜೊತೆ ಇದ್ದರೆ ಯಾಕೋ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬ ಸಮಾಧಾನ. ಅವರ ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಅನುಭವ, ಎಲ್ಲಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವರ ಸರಳತೆ..ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುವಂಥದ್ದು. ಬದುಕಿಗೆ ಒಂಥರದ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದು ನನ್ನ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿರುವ ನೂರೊಂದು ಸವಾಲುಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ಜವಾಬು ಹೇಳುವ ತಾಕತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಅವರಿಂದ..

Waiting for one new epoch...!
        

September 30, 2008

ಹೀಗೊಂದು ಬ್ಲಂಡರ್ !

"ಈ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೊಂದು ಮುನ್ನುಡಿ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ, ಇಡೀ ಪುಸ್ತಕವೇ ಒಂದು ಚರಮಗೀತೆ, ಒಬ್ಬ ಮಹಾ ಯೋಧನ ಕಣ್ಣೀರು, ಒಂದು ದೇಶ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಳಂಕ... " ಹೀಗೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ ಈ ಪುಸ್ತಕದ ಮುನ್ನುಡಿ. ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನ ಕೊಂಡು ಓದಲಿಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಹಲವಾರು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ತುಂಬ ಸಲ ಹೇಳಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ನಂಗೊತ್ತು ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಓದುವುದಿರಲಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿಚಾರಿಸುವ ಗೋಜಿಗೂ ಹೋದಂತಿಲ್ಲ...ಬೇಜಾರಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ.. ಈ ಪುಸ್ತಕ ೧೯೬೨ ಭಾರತ- ಚೀನಾ ಥಗ್ಲಾ ಯುಧ್ಧದ ನೈಜ ಚಿತ್ರಣ. ಅವತ್ತು ಭಾರತ ಸೋತದ್ದೇಕೆ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಸವಿವರವಾದ ಉತ್ತರ. ನಂಬಿ, ಅವತ್ತಿನ ಸರಕಾರ ಈ ಪುಸ್ತಕವನ್ನ ಸಪ್ರೆಸ್ಸ್ ಮಾಡಿತ್ತಂತೆ! ಅವತ್ತಿನ ಬ್ರಿಗೇಡಿಯರ್ ಜಾನ್. ಪಿ. ದಳವಿ ಅವರು ಬರೆದ "ಹಿಮಾಲಯನ್ ಬ್ಲಂಡರ್". ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆ ಅವರು ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದು. "ಹವಿಲ್ದಾರ್ ಕಮರ್ ಸಿಂಗ್ ಎಂಬ ಅಧಿಕಾರಿ ಅವತ್ತು ತನ್ನ ಪಡೆಯ ಸಮೇತ ಗಸ್ತು ತಿರುಗಲು ಹೋಗಿದ್ದ. ಮಂಜು ದಟ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತು ಜನರಿದ್ದ ಗಸ್ತು ದಳ ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮಾರಣ ಹೊಮವೊಂದು ಜರುಗಿಹೊದೀತೆಂಬ ಚಿಕ್ಕ ಅನುಮಾನವೂ ಇಲ್ಲದೇ ಸುರಿದ ಮಂಜಿನಲ್ಲಿ ಬೂಟು ಎತ್ತಿಡುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು..." ...ಇದು ಮೊದಲ ಕೊಲೆಯ ಚಿತ್ರಣ...ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುಟವೂ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ತಳ್ಳುತ್ತಾ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಳಿಸುತ್ತ, ಮಗದೊಮ್ಮೆ ರೋಚ್ಚಿಗೆಳಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ಮುಗಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಯೋಧನ ಬಗ್ಗೆ ನಿಜವಾದ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ತಿರುತ್ತೆ, ಪುಸ್ತಕ ಆಪ್ತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತೆ.. "ಭಾರತ ಕಂಡ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಯೋಧರಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ ತಿಮ್ಮಯ್ಯ ಒಬ್ಬರು. ಎರಡನೇ ಪ್ರಪಂಚ ಯುಧ್ಧದಲ್ಲಿ ಫೀಲ್ಡ್ ಕಮಾಂಡರ್ ಆಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಮೊದಲ ಮತ್ತು ಏಕೈಕ ಭಾರತೀಯ ಆತ. ಆ ಯುಧ್ಧದಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ ತಿಮ್ಮಯ್ಯ ಅವರು ತೋರಿಸಿದ ಸಾಹಸವನ್ನು ಇಡೀ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸೇನೆ ಕೊಂಡಾಡಿತ್ತು...." ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತೆ ಬೆಳಗೆರೆ/ ದಳವಿ ಅವರ ಸಾಲುಗಳು. ಇಂಥ ಒಬ್ಬ ಜನರಲ್ ಅವರನ್ನ ಆಗಿನ ಸರಕಾರ ನಡೆಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೆರಳಿಸುತ್ತೆ. ನಾನು ಅದನ್ನ ಓದಿ ಕುದ್ದುಹೊಗಿದ್ದೆ.
"ರೊಟ್ಟಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸತ್ತರೆ ಅವಮಾನವಿಲ್ಲ ಸಾಹೀಬ್, ಸೈನಿಕರು ಕಾಡತೂಸಿಲ್ಲದೆ ಸಾಯಬಾರದು.." ಹೀಗಂದಿದ್ದ ಆ ನಮ್ಮ ಸೈನಿಕ ಅವತ್ತು ಅಕ್ಷರಶ: ಶತ್ರುಗಳೊಡನೆ ಬಡಿದಾಡಲು ಕಾಡತೂಸಿಲ್ಲದೆ ಕೊಲೆಯಾಗಿದ್ದ. ಆತನ ಕೊನೆಯ ಚೀತ್ಕಾರ ಈಗಲಾದರೂ ನಿಮೆಗೆ ಕೇಳಿಸಲಿ ಎನ್ನುವುದೇ ನನ್ನ ಆಶಯ. ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ "ಹಿಮಾಲಯನ್ ಬ್ಲಂಡರ್ " ಕೊಂಡು ಓದಿ...

February 2, 2006

ಜಸ್ಟ್ ಮಾತ್ ಮಾತಲ್ಲಿ!


“Oh! Look at that boy…, what a debacle….! ”
Yes it was, it really was a fiasco. I was standing alone on the stage without a single word which I could play , given on a script. Believe me, at that moment I couldn’t remember anything and I was having my mouth locked with a silence for almost those 2 bloody minutes. All eyes where on me, halogens where focused around, I was wet, scared and searching for those missing words. It was a mistake, it really was.
That day I met one of the beautiful failure of my life. It was a second one actually! I never even thought that I could start my blog with this boor incident.
“Failures are the beauty of life and struggles are the poetry !”, I still remember these words which I heard in one of those ‘English’ classes of BE.
Journey of life should be like a book which someone can just read it and enjoy its harmony, but still keeping it curious till the end of the last page.
Books and Music can become one’s best friends.